Autor publikacji był jednym z najbliższych współpracowników papieży na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Pracę w Kurii Rzymskiej rozpoczął w 1958 roku. W swoich wspomnieniach opisuje liczne zdarzenia, których był uczestnikiem, m.in. przebieg II Soboru Watykańskiego, troskę o katolików w Chinach, „pertraktacje” Stolicy Świętej z lefebrystami, fenomen Medziugoria, sprawę Vatileaks.
Na kartach książki sytuacje bardzo poważne przeplatają się z anegdotycznymi. Pozwalają one czytelnikowi zrozumieć jak funkcjonuje Stolica Apostolska, a także poznać sposób bycia, wrażliwość i zaangażowanie w misję ewangelizacyjną sześciu papieży – od św. Jana XXIII do Franciszka.
Oto dwa fragmenty książki:
„4 stycznia 1961 roku nasza kongregację odwiedził Jan XXIII. Papież przechodził z jednego pomieszczenia do drugiego, co za poprzednich pontyfikatów się nie zdarzało, ciepło pozdrawiając wszystkich. Kiedy wszedł do mojego gabinetu, popatrzył na zabawną figurkę, którą miałem na stole i zapytał:
– A co to?
– Osiołek, Wasza Świątobliwość.
Jan XXIII wziął figurkę do rąk, popatrzył na nią z czułością, pociągnął osiołka za uszy, spojrzał na mnie z uśmiechem i powiedział:
– Chciałbym być Bożym osiołkiem”.
„Praca naszej Komisji trwała osiem miesięcy i zakończyła się ostatnią, wzruszającą audiencją publiczną u ojca świętego 25 lutego 2013 roku, już po złożeniu przez niego rezygnacji z pontyfikatu. (…)
Od tamtej chwili to do żandarmerii i watykańskiego sądu należał dozór w więzieniu i proces karny tej osoby, którą okazał się Paolo Gabriele, kamerdyner papieża Benedykta XVI, zwany czule „Paoletto” przez członków papieskiej rodziny, do której należał”.
O autorze:
Julián Herranz Casado (ur. 31 marca 1930 r. w Baena, diecezja Cordoba) – hiszpański duchowny, urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał. Studiował medycynę w Barcelonie a prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie Angelicum w Rzymie – z obu tych dziedzin obronił doktoraty. 7 sierpnia 1955 r. przyjął w Madrycie święcenia kapłańskie. Jako ksiądz Prałatury Opus Dei, jest członkiem Stowarzyszenia Kapłańskiego Świętego Krzyża. Pracował m.in. jako wykładowca prawa kanonicznego na Uniwersytecie Nawarry; od lat 60. związany z Kurią Rzymską, był członkiem zespołu roboczego w trakcie II Soboru Watykańskiego, następnie podsekretarzem w Papieskiej Komisji ds. Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego. Współpracował z kilkoma znaczącymi pismami katolickimi („Studi Cattolici” w Mediolanie, „Ius Canonicum” w Pampelunie) oraz wielotomowymi opracowaniami – Dictionarium morale et canonicum (Rzym) i Gran enciclopedia (Rialp, Madryt). Jest autorem licznych publikacji z zakresu prawa kanonicznego. Niezależnie od zajęć w Kurii Rzymskiej prowadził działalność duszpasterską w ramach prałatury Opus Dei, m.in. w Ameryce Łacińskiej, Anglii, Irlandii, Kenii, Francji.
Od 1984 był sekretarzem Papieskiej Komisji ds. Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego, przekształconej następnie w Papieską Radę ds. Interpretacji Tekstów Prawnych (1990). Pełnił funkcję radcy w Kongregacji ds. Biskupów oraz uczestniczył w pracach innych komisji Kurii Rzymskiej. Wielokrotnie brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie. 21 października 2003 r. został wyniesiony do godności kardynalskiej. Brał udział w konklawe 2005 r. po śmierci Jana Pawła II. W lutym 2007 r. złożył rezygnację ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego, nadal jednak był angażowany w prace Stolicy Świętej, m.in. w 2012 roku stanął na czele komisji wyjaśniającej wyciek poufnych i tajnych i dokumentów, określanych jako Vatileaks .
